اي آخرين فرياد

 خدا

      اي آخرين فرياد

 خدا

      اي چشمه اميدها

                           اي پايگاه آرزوهايم

 تو،آيا سينه ي شوق و اميدم را

                   به خاک ياس مي سايي؟

 تو،آيا شاخه ي بي برگ عمرم را

 به روي شعله هاي مرگ ، مي سوزي؟

 و با اين آفتاب خشم ، بر اين سايه مي تازي؟

 خدا

    بر من مزن رنگ تباهي را . 

 بيا، تنها ، تو با من باش

 که من را جز تو ، اي پروردگار آسمانها ، آشنايي نيست.

 ازآن هنگام ،

 کز اين تار و پودِ آلوده ي قلبم ، رخت بر بستي،

 دلم تار است

 چشمم ، بي فروغ افتاده بر هستي.

 و من بيگانه هستم

 با خودم

             با شوق

                         با هستي.

 چه شد ، از من سفر کردي؟

 چه شد ، اين واحه ي  تاريک قلبم را رها کردي؟

 بيا

 در من بسوز، اي آتش هستي .

 که هستي ، سخت ، تاريک است .

 خدا

    اي آخرين فرياد !

 بيا

    من خواستار شور شب هايم

 بيا

     من تشنه ي شوق سحرهايم .

 سحر هايي که چشمم سخت مي جوشيد ؛

 و قلبم ، همچنان مرغان وحشي بال و پر مي زد.

 سحر هايي که شوق تو

 مرا ، از هستي

 از اين جوٌ جادويي ، رها مي کرد ؛

 مرا در عالم گل ها ، رها مي کرد .

 و من بودم

            تو ، بودي

                        جلوه هايي شاد !

 

 استاد علي صفايي حائري